Naissença de PICATAU

Per de lai lu diable verd, au mitan daus eissarts, i a 'na pita comuna qu'ilhs pelen Sent Barrancon sur Lisona.

L'es plena de bravas fonts que ne cranhen pas la sechiera, mas quoique lur aiga sie frescha e saborosa, la gent ne'n beven pas sovent. Per que los poissons ne crevan pas de set, la laissen pissar dins las levadas jurc'a la Lisona. Quand ilhs son assedrats, ilhs aimen mielhs ticlar lu bon vin de lurs vinhas.

Sent Barrancon es lu païs de l'engravissas e daus singliers. Los dròlles i son esbaudits. A dos ans se malinen tot sols. Las filhas tot plen minhardas coneissen lu calendrier sur lu bot dau det. Aussi n 'i a gaire que fan passar Pasques avant Rampams.

E los vielhs, fau veire s'ilhs son escarrabilhats ! Coma ilhs ne consurten jamai los medecins ne cujen pas murir. Quoique lu cementeri sie a l'abric dau rosja-pau e qu'eu aïe 'na brava vuda sur lu borg, ne son pas preissats d'i 'nar durmir.

Fai si bon viure a Sent Barrancon ! Qu'es lu rei daus endrechs. Mas de tots sos merites, veiqui lu principau : qu'es dins quela comuna bien tranquilla que Jan Picatau nasquet un beu matin dau mes de mai, que lu temps era clar coma 'na perla e que lu merle estiflava dins los plais.

La mair dau dròlle se pelava Marieta e lu pair era baptisat Pitit Jan, mas com'eu 'via la figura plena de pitits cròs, la gent lu pelavan « lu becat ». Un jorn qu'eu 'via passablament begut, eu me contet, fiu per 'gulha, tot çò que se passet quante son filh nasquet.

Eu me disset qu'a sa naissença Jan Picatau era coifat. Li mancava pas un piau e pas 'na dent. De mai eu parlava coma pair e mair. Vos dise, qu'era 'na vrai miraudia.

La Madelin que 'via servit de femna-saja, ne 'via pus vut n'afar parier e ne sabia que dire. Pertant d'abituda, vos promete que la 'via bona platina.

Tant qu'a la mair de queu rude giton, 'la n'i comprenia ren, 'la visava lu mainatge sens sicar e ne bojava pas mai qu'una babòïa. L'era esbabiada coma 'na pola qu'a fach eisir un canard.

Lu Becat volia fretar las bochas de son filh aveque 'na lissa, coma dins l'ancien temps, 'vian fach au roi Enric. Mas eu n aguet pas mestier de se desrenjar. En guisa de s'escoilar coma los autres dròllichons, lu pitit que 'via pas lu linhòu, credet sitòst nascut : « Creve de fam nom de sòrt ! Balhatz me 'na lissa qu'i fase ‘na fretissa ! ».

Aprep 'na pita ora, pareis qu'eu tornet pianletar. Queste còp, porteren au goïasson 'na sopa si espessa que dau mortier, de quelas sopas de sejaire que lu culhier s'i ten d'en piès. D'aprep çò que m'a dich lu pair, lu dròlle ne 'n masset 'na sieta ponchuda.

Mas quand eu disset : « Aura vau far un bon chabròu », lu Becat que risia sos borra, ne poguet pas s'empaichar de dire: « Mon vielh, lu goïat a bona poncha. Sai content, per mon arma ! Jamai parier auchon n'a eisit dins Sent Barrancon. »

Enric Contòviòrla ,

Jan Picatau de Sent-Barrancon

Éditions du Périgord noir