'Qu'era nonmas una locomotiva de vapor que tirava quatre o cinc vagons de merchàndia, mas 'l'era plan espaurissabla. 'La veniá d'Engolesme tots los jorns a las onze oras e se'n tornava de Nontron a las tres oras, emb son charjament de pantoflas. Me, n'aimava gaire 'quela béstia negra que espofidava e bradassava, e que secodiá sos braç roges sur sas ròdas de fer. L'odor aspra de la fumada ne semblava ren de çò que viviá e pudiá au vilatge.

Tota la vita daus plais, de las fonts e daus prats se 'restava dins nòstra pita valada dau Bandiat. 'Quò laissava coma un brusladis, coma una granda esbartalhada au mitan daus vernhes e daus papulons. Avant ma naissença, mon 'reir-grand-pair ne 'viá pas pogut empaichar una breta de 'nar sur la linha. 'La se faguet 'trapar per la machina. Chas nos gieteren la vacha, mai ilhs saugueren çò que 'quò lur costet de 'ver fait 'restar lu tren ! La béstia mecanica era comandada per una fòrça misteriosa que podiá esbolhar la paubra gent quand 'l'era esmalida. Lu mielhs era de la laissar passar sens ren dire.