DICTADA OCCITANA NACIONALA

(texte dictat a Charreç)

Dissades 27 de genier de 2007

Chabreta infernala.

E veiqui qu'un òrre cuinament (coinament) se leva, crit dau tesson qu'um (un) sannha, (sanha), gemiment de pòrta mau olivada, gratissament de coteu au cuol (cuul) de la padela (paela, peila), miaunament de chata a sa natura. Bateké ne'n a sos piaus qua'iment (quasiment, belament) dreçats, Angelo frijola lonjament, e iò (ieu, me), l'aiga me'n monta a la gòrja a me'n far regolar (rigolar).

Pertant de luenh (loenh, lonh), l'instrument qu'ilhs juguen (jueguen) retira ‘na (una) chabreta, que chas nos a un son si doç, si armoniós, si tendre, parier coma vent dins los pibles, aiga daus rius corrent dins las pradas, chants d'auseu(s) aus plais d'abriu. E ben aquí, quò (qu') es pas parier.

Si quò contunha, los darriers (darreirs, darniers) cordatges van ‘chabar de petar, las pòsts se van joslevar (soslevar), e emb lor (lur) instrument, son fotuts de reüssir (russir) çò que los canons an pas pogut far.

Quauques auseus de mar que cujavan se puescher pausar un bric (un pitit, un pauc) au tròç de la mastura, se tòrnan (tornen) enfugir las plumas totas eiriçadas, en butir (en possant) daus crits que n'an pertant ren a enviar a çò que suert dau(s) bufador(s) infernau(s).

D'un sole(t) còp, lo silenci tòrna. La votz (voatz) de Saint Léger se fai auvir, dins (-t-) una lenga (linga) que coneisse pas, e sas paraulas son acul(h)idas per una lonja badada de jòia.

Quauquas minutas pus tard, lo (lu) vaisseu trund (brund) dau dindinament de mai d'un cent de botelhas. Saint Léger nos rejunh : « Quò (qu') es Nadau, sabetz, e Nadau, per los Bretons…. »